شیخ صدوق در کتاب ثواب الاعمال از ابن ابو عمیر از عبدالرحمن بن حجاج از ابوعبدالله امام صادق علیه السلام نقل کرده که حضرت علیه السلام فرمود:

« وقتی روز قیامت می شود، خداوند امر می کند بنده ای را به آتش جهنم بیاندازند. آن بنده متوجه خدا می گردد. خداوند می فرماید:« او را به آتش نیاندازید و به پیشگاه من بیاورید.»

وقتی که او را به پیشگاه خدا می برند ، خداوند می فرماید:« ای بنده ی من ، چرا در آن هنگام متوجه من شدی؟» آن بنده عرض می کند:« خداوندا نظر تو درباره ی این عمل من چیست؟ خداوند می فرماید:«تو چه گمان می کنی؟» آن بنده می گوید: من گمانم این است که مرا ببخشی و با رحمت خودت مرا به بهشت بفرستی.پس خداوند می فرماید:« ای ملائکه ی من ، سوگند به عزت و جلالم و بلندی مکان و بلایا و نعماتم ، که گمان این بنده در این لحظه نیک و خالصانه است و دروغ نمی گوید. ولی در آن هنگام که من او را به آتش جهنم ترساندم ، اگر این سخن را می گفت او را کاذب می دانستم. پس او را داخل بهشت کنید.»

منبع: کلیات حدیث قدسی

مولف: شیخ محمد بن حسن حرّ عاملی 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: احادیث و روایات معصومین


تاريخ : چهارشنبه ۱٩ تیر ۱۳٩٢ | ۱:۳٤ ‎ب.ظ | نویسنده : فاطمه | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.