امام صادق علیه السلام فرمود:

وقتی روز قیامت فرا رسد، ابلیس را در هفتاد غلّ و هفتاد زنجیر عظیم می آورند. پس ابلیس به زُفَر(کنایه از عمر) نگاه می کند که او را با یکصد و بیست غل و یکصد و بیست زنجیر بزرگ می آورند. ابلیس می گوید: این کیست که خداوند عذابش را دوچندان کرده است، در حالی که من همه این خلق را گمراه کرده ام. به او می گویند: این زُفَر(عمر) است. می گوید: چرا چنین عذابی برای او تدارک دیده شده است⁉

می گویند: به خاطر ستمی که بر علی علیه السلام روا داشته است.

ابلیس می گوید: وای بر تو باد‼

مرگ بر تو باد‼

مگر ندانستی که خداوند مرا فرمان داد تا به آدم سجده آورم و من از فرمان او سر بر تافتم و عصیان آوردم و از او خواستم تا به من نیروی آن دهد تا بر محمد صلی الله علیه و آله و آل محمد علیهم السلام و شیعیان ایشان سیطره یابم، اما پروردگار خواسته ام را برآورده نکرد و فرمود:

«اِنَّ عِبَادِی لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطَانٌ اِلاَّ مَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْغَاوِینَ»۱

[در حقیقت، تو را بر بندگان من تسلّطی نیست، مگر کسانی از گمراهان که تو را پیروی کنند] و با آن که خداوند، آنان را از میان خلق، استثناء کرد، آنان را نشناختم و گفتم:

«وَلاَ تَجِدُ أَکْثَرَهُمْ شَاکِرِینَ»۲

[و بیشترشان را شکرگزار نخواهی یافت]

اما نفس تو، تو را به وادی غرور و فریب رهنمون گشت که امروز، تو را در مقابل مردمان ایستاده اند و عبرت خلق شده ای. سپس به او گفت: تو به علی علیه السلام و آنان که راه تو را در پیش گرفتند و در گمراهی در افتادند، چه کرده ای که با تو چنین می کنند؟ شیطان- که نامش زُفَر است- به ابلیس می گوید: تو مرا به آن رفتارها فرمان دادی. ابلیس به وی می گوید: چرا از فرمان پروردگارت سرپیچی کرده و از من اطاعت کردی؟!

 

 زُفَر(عُمَر) این سخن خداوند عزّ و جلّ را در پاسخ او می گوید:

 «اِنَّ اللّهَ وَعَدَکُمْ وَعْدَ الْحَقِّ وَوَعَدتُّکُمْ فَأَخْلَفْتُکُمْ وَمَا کَانَ لِیَ عَلَیْکُم مِّن سُلْطَانٍ اِلاَّ أَن دَعَوْتُکُمْ فَاسْتَجَبْتُمْ لِی فَلاَ تَلُومُونِی وَلُومُواْ أَنفُسَکُم مَّا أَنَاْ بِمُصْرِخِکُمْ وَمَا أَنتُمْ بِمُصْرِخِیَّ اِنِّی کَفَرْتُ بِمَآ أَشْرَکْتُمُونِ مِن قَبْلُ اِنَّ الظَّالِمِینَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ».۳

«خدا به شما وعده داد و وعده ی او درست بود و من نیز به شما وعده دادم ولی (در)وعده خود خلاف کردم و برایتان هیچ دلیل و برهانی نیاوردم جز آن که دعوتتان کردم شما نیز دعوت مرا اجابت کردید؛ پس مرا ملامت مکنید، خود را ملامت کنید. نه من فریادرس شمایم ، نه شما فریاد رس من. از اینکه مرا پیش از این شریک خدا کرده بودید بیزارم. زیرا برای ستمکاران عذابی است درد آور.»

۱ - حجر/ ۴۲

۲ - اعراف/ ۱۷

۳- تفسیر عیاشی، ج ۲، ص ۲۴۰، ح ۹

سوره ابراهیم آیه 22


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: داستان های حقیقی و پندآموز , مرگ و برزخ و قیامت


تاريخ : پنجشنبه ٧ آبان ۱۳٩٤ | ٤:۳٦ ‎ب.ظ | نویسنده : فاطمه | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.