فرا رسیدن شهادت پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد مصطفی صلّی الله علیه و آله و حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام را به محضر آقا امام زمان علیه السلام و تمام شیعیان و محبان آن بزرگواران تسلیت عرض می کنیم.

معجزه ای از پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلم

-خاصه و عامه روایت کرده اند که چون قبایل عرب با یکدیگر اتفاق کردند در اذیت پیامبر صلّی الله علیه و آله ، حضرت فرمود که:«خداوندا عذاب خود را سخت کن بر قبایل مضر و برایشان قحطی بفرست مانند قحطی زمان یوسف.»

پس باران هفت سال بر ایشان نبارید و در مدینه نیز قحطی به هم رسید ، اعرابی به خدمت آن حضرت آمد و از جانب عرب استغاثه کرد که درختان ما خشکید و گیاهان ما منقطع گردید و شیر در پستان حیوانات و زنان ما نمانده و چهارپایان ما هلاک شدند، پس حضرت بر منبر آمد و حمد و ثنای حق تعالی ادا نمود و دعای باران خواند و در اثنای دعای آن حضرت باران جاری شد و یک هفته بارید و چندان باران آمد که اهل مدینه به شکایت آمدند و گفتند:«یا رسول الله! می ترسیم غرق شویم و خانه های ما منهدم شود.»

پس حضرت اشاره فرمود به سوی آسمان و گفت:«اللهم حوالینا و لا علینا... خداوندا! بر حوالی ما بباران و بر ما مباران.»

و به هر طرف که اشاره می فرمود ابر گشوده می شد ، پس ابر از مدینه برطرف شد و بر دور مدینه مانند اکلیل حلقه شد و بر اطراف مانند سیل می بارید و بر مدینه یک قطره نمی بارید و یک ماه سیلاب در رودخانه ها جاری بود. پس حضرت فرمود:«والله اگر ابوطالب زنده  می بود، دیده اش روشن می شد.»

یکی از اصحاب عرض کردند : مگر این شعر را از او به خاطر آوردید؟

و ابیض یستسقی الغمام بوجهه      ثمال الیتامی عصمة للارامل

معنی:«حضرت رسول صلّی الله علیه وآله سفید رویی است که مردم به برکت روی او طلب باران می کنند. فریادرس یتیمان و پناه بیوه زنان است.»

پیامبر از نگاه معصومین علیه السلام

-امیرالمومنین علی علیه السلام فرمود:«خداوند آفریده ای بهتر از محمد صلّی الله علیه و آله نیافریده است.»

الکافی ج1 ص 440

-امیرالمومنین علی علیه السلام در توصیف پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:«او خاتم پیامبران است. بخشنده ترین مردم بود، سعه صدرش از همه بیشتر (پرحوصله ترین مردم) و راستگوترین و پایبندترین آنان به عهد و پیمان. از همه نرمخوتر بود و رفتارش بزرگوارانه تر. هرکس بدون سابقه ی قبلی او را می دید ، هیبتش او را می گرفت و هرکس با او معاشرت می نمود و او را می شناخت دوستدارش می شد و هرکس می خواست او را وصف کند ، می گفت:نظیر او را در گذشته و حال ندیده ام.»

بحارالانوارج16ص190ح27

-امام حسن علیه السلام فرمود:«رسول اکرم صلّی الله علیه و آله (در نظرها) باشکوه و بزرگوار بودند...سخنانی کوتاه، جامع و بی چون و چرا می گفتند بدون کم و زیاد ، نرم خو و مهربان بودند ، در حق کسی ظلم نمی کردند ، کسی را خوار نمی شمردند، نعمت را اگرچه کم  بود، بزرگ می دانستند و چیزی از آن را نکوهش نمی کردند ، از مزه ی غذا نه بد می گفتند و نه تعریف می کردند، دنیا و آنچه به آن مرتبط است ایشان را خشمگین نمی ساخت و هرگاه حقی ضایع می شد ، احدی را ملاحظه نمی کردند و چیزی باعث رفع خشمشان نمی شد، تا آن که حق را حاکم سازند.»

عیون اخبار الرضا ج2 ص283

-امام حسین علیه السلام فرمود:«از پدرم ، درباره ی سیره ی پیامبر صلّی الله علیه و آله پرسیدم.»

پاسخ دادند:«رسول الله(صلّی الله علیه و آله) زبان خود را همیشه از گفتار بی معنی حفظ می کرد و خود را از سه چیز دور می داشت:مراء،پرحرفی ، سخن پوچ و بی معنی. و نیز سه مسأله را ترک می کرد:هیچ کس را مذمت نمی کرد، از کسی عیبجویی نمی نمود و در پی جمع آوری لغرش های این و آن نبود.»

مسندالامام رضا علیه السلام ج2 ص 85

-امام باقر علیه السلام فرمود:«هیچ گاه رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلم از خواب برنخاست، جز آن که در پیشگاه خداوند به سجده می افتاد.»

بحارالانوارج16ص253

-امام صادق علیه السلام فرمود:«چیزی از دنیا جز گرسنگی و ترس(از خدا) ، رسول خدا صلی الله علیه و آله را خوشحال نمی ساخت.»

الکافی ج2 ص129

-امام صادق علیه السلام فرمود:«پیامبر خدا به هنگام نشستن، بیشتر رو به قبله می نشست.»

میزان الحکمه ح2518

احادیثی گهربار از پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله

-«مرا با دنیا چه کار؟ مَثَل من و دنیا مَثَل سواری است که در روز گرمی درختی برایش به پا شده و او زیر درخت خواب کوتاهی نموده سپس کوچ کرده و درخت را واگذاشته است.»

الکافی ج2ص134

-«خداوند مرا مبعوث کرد تا رحمتی برای جهانیان باشم و ساز و نی ها و امور جاهلیت را نابود سازم.»

بحارالانوار ج79ص250

-«خداوند ، من و علی و فاطمه و حسن و حسین و امامان را از یک نور آفریده است.»

جامع الاخبار ص46

-«من و کتاب خدا و اهل بیت من ، نخستین گروهی هستیم که در روز قیامت بر خدای عزیز جبار وارد می شویم و سپس امّت من. آنگاه من از آنها می پرسم که با کتاب خدا و با اهل بیت من چه کردید؟»

الکافی ج2 ص600ح4

-«پروردگارم مرا به هفت خصلت امر نموده است: دوست داشتن بینوایان و نزدیک شدن به آنها، ذکر لا حول و لا قوة الّا بالله  را بسیار گفتن، با خویشاوندان رابطه برقرار کردن ؛هرچند آنان قطع رابطه کنند ، (و در مسائل مادی) به پایین تر از خود نگاه کنم نه به بالاتر، در راه خدا سرزنش ملامتگران را به خود نگیرم ، حق را بگویم اگرچه تلخ باشد و از کسی چیزی نخواهم.»

الاصول الستة عشر ص 75

-«از خدا خواستم که حساب امّت مرا به من واگذارد تا پیش امّت های دیگر رسوا نشود، پس خدای عزّ و جلّ به من وحی کرد ای محمد! نه، بلکه من حسابشان را می رسم و اگر گناهی از آنها سر زده از تو پوشیده می دارم که پیش تو نیز رسوا نشود.»

نهج الفصاحه

-«دروغ بستن بر من مثل دروغ بستن بر دیگری نیست هرکه به عمد بر من دروغ بندد در آتش جای گیرد.»

نهج الصاحه

شمایل امام حسن مجتبی علیه السلام

شیخ جلیل علی بن عیسی اربلی در کشف الغمّه روایت کرده است که رنگ مبارک جناب امام حسن علیه السلام سرخ و سفید بود و دیده های مبارکش گشاده و بسیار سیاه بود و خدّ مبارکش هموار بود و برآمده نبود و خطّ موی باریکی در میان شکم آن حضرت بود و ریش مبارکش انبوه بود و موی سر خود را بلند می گذاشت و گردن آن حضرت در نور و صفا مانند نقره ی صیقل زده بود و سرهای استخوان آن حضرت درشت بود و میان دوش هایش گشاده بود و میانه بالا بود و از همه ی مردم خوشروتر بود و خضاب به سیاهی می کرد و موهایش مجعّد بود و بدن شریفش در نهایت لطافت بود.

همچنین از حضرت امیرالمومنین علیه السلام روایت کرده است که:«جناب امام حسن علیه السلام از سر تا به سینه، به حضرت رسالت شبیه تر بود از سایر مردم و جناب امام حسین علیه السلام در سایر بدن به آن حضرت شبیه تر بود.»

فضایل و مکارم اخلاق امام حسن مجتبی علیه السلام

شیخ صدوق از حضرت صادق علیه السلام روایت کرده که فرمود:«پدرم از پدر خود خبر داد که امام حسن علیه السلام در زمان خود از همه ی مردمان عبادت و زهدش بیشتر بود و افضل مردم بود و هرگاه سفر حج می کرد ،پیاده می رفت و گاهی با پای برهنه راه می پیمود. و هرگاه یاد می کرد مرگ ، قبر، بعث، نشور و گذشتن بر صراط را ، گریه می کرد. و چون یاد می کرد عرض اعمال را بر حق تعالی، نعره می کشید و مدهوش می گشت. چون به نماز می ایستاد ، بندهای بدنش می لرزید به جهت آن که خود را در مقابل پروردگار خویش می دید. و چون یاد می کرد بهشت و دوزخ را، اضطراب می نمود، مانند اضطراب کسی که او را مار یا عقرب گزیده باشد و از خدا مسألت می کرد بهشت را و استعاذه می کرد از آتش جهنم. هرگاه در قرآن تلاوت می کرد:«یا ایهاالذین آمنوا» می گفت:«لبیک اللهم لبیک». در هیچ حالی کسی او را ملاقات نکرد ، مگر آنکه می دید که مشغول به ذکر خداوند است. و زبانش از تمام مردم راستگوتر بود و بیانش از همه کس فصیح تر بود.الخ

امام حسن مجتبی علیه السلام، کریم اهل بیت

شیخ رضی الدین بن یوسف بن المطهر الحلّی روایت کرده که شخصی خدمت جناب امام حسن علیه السلام آمد و عرض کرد:«یابن امیرالمومنین! تو را قسم می دهم به حق آن خداوندی که نعمت بسیار به شما کرامت فرموده ، که به فریاد من رسی و مرا از دست دشمن نجات دهی؛ چه(زیرا) مرا دشمنی ست ستمکار که حرمت پیران را نگاه نمی دارد و خُردان را رحم نمی نماید.»

حضرت در آن حال تکیه فرموده بود. چون این را شنید، برخاست و نشست و فرمود:«بگو که خصم تو کیست، تا از او دادخواهی نمایم؟»

گفت:«دشمن من، فقر و پریشانی ست.»

حضرت لختی سر به زیر افکند.پس سر برداشت و خادم خویش را طلب داشت و فرمود:«آنچه مال نزد تو موجود است، حاضر کن.»

او پنج هزار درهم حاضر ساخت. فرمود:«بده اینها را به این مرد.» پس آن مرد را قسم داد و فرمود:«هرگاه این دشمن بر تو رو کند و ستم نماید، شکایت او را نزد من آور تا من دفع آن کنم.»

احادیثی گهربار از امام حسن مجتبی علیه السلام

-«جدّم رسول خدا صلّی الله علیه و آله کلماتی به من آموخت که در قنوت نماز وتر می خوانم:"خدیا مرا هدایت کن در میان کسانی که هدایت کردی، و عافیت ده در میان کسانی که عافیت دادی و آنچه به من عطا کردی مبارک گردان..."»

معجم الکبیر ج3ص73ح2703

-«هرکس مرا نمی شناسد بداند که من حسن فرزند علی علیه السلام و فاطمه علیهاالسلام دختر رسول خدا صلّی الله علیه و آله هستم ، من فرزند کسی هستم که رحمت برای عالمیان است من فرزند مکه و منی هستم، من فرزند مشعر و عرفات هستم.»

بحارالانوار ج44ص88

-امام حسن مجتبی علیه السلام به هنگام وضو مفصل هایش می لرزید و رنگش زرد می شد. جهت عروض این حال را از آن حضرت پرسیدند، فرمود:«بر هرکسی که در مقابل پروردگار عرش می ایستد ، سزاوار است که رنگش زرد شود و اعضایش بلرزد.»

بحارالانوار ج43ص339

-امام حسن مجتبی علیه السلام به دنباله وصیت شان در حضور جمعی از اصحاب فرمودند:«و ما دو نفر- یعنی حضرت و برادرشان امام حسین (علیهماالسلام)-ریحانه ی پیامبر خدا صلّی الله علیه و آله و دو سرور جوانان اهل بهشت هستیم، پس خدا لعنت کند کسی را که بر ما پیشقدم شود یا دیگری را بر ما مقدم دارد.»

کلمة الامام الحسن علیه السلام ص 211

-«تقوا و پرهیزکاری سرآغاز هر توبه ای، و سرّ هر حکمتی ، و شرف و بزرگی هر عملی است و هرکه از باتقوایان کامیاب گشته به وسیله ی تقوا کامیاب شده است.»

تحف العقول ص232

-«خلافت فقط از آنِ کسی است که به روش رسول خدا صلّی الله علیه و آله برود، و به طاعت خدا عمل کند و به جان خودم سوگند که ما اهل بیت نشانه های هدایت و جلوه های پرفروغ پرهیزگاری هستیم.»

تحف العقول ص233

-«مردم را با دانشت ، دانش بیاموز و خود نیز دانش دیگران را فراگیر.»

بحارالانوار(ط-بیروت)ج75ص111ح6

 

منابع:

1.منتهی الآمال شیخ عباس قمی ج 1 باب اول و باب چهارم

2.مجموعه احادیث معصومین علیهم السلام –مبین

3.نرم افزار غریب مدینه


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: احادیث و روایات معصومین , کرامات و معجزات


تاريخ : چهارشنبه ۱۸ آذر ۱۳٩٤ | ۸:٠٧ ‎ب.ظ | نویسنده : فاطمه | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.