ﺍﺧﻄﺐ ﺧﻮﺍﺭﺯﻡ ﺍﺯ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪ ﺑﻦ ﻣﺴﻌﻮﺩ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ: ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (صلّی الله علیه و آله) ﻓﺮﻣﻮﺩ:

ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺩﻣﻴﺪ ﺁﺩﻡ ﻋﻄﺴﻪ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻰ ﺁﻥ ﮔﻔﺖ: ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺪﺍﺳﺖ. ﭘﺲ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﻭ ﻭﺣﻰ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ:«ﺑﻨﺪﻩ‌ﺍﻡ ﻣﺮﺍ ﺳﺘﻮﺩﻯ، ﺑﻪ ﻋﺰّﺕ ﻭ ﺟﻠﺎﻟﻢ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻰ ﺑﻮﺩ ﺩﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻯ ﻛﻪ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﻤﺸﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ.»

عرﺽ ﻛﺮﺩ:«ﺑﺎﺭ ﺧﺪﺍیا! ﺁﻳﺎ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ؟»

 ﻓﺮﻣﻮﺩ:«ﺁﺭﻯ، ﺍﻯ ﺁﺩﻡ، ﺳﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﮔﻴﺮ ﻭ ﺑﺒﻴﻦ.»

 

ﺁﺩﻡ ﺳﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﻟﺎ ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻪ ﺑﺮ ﻋﺮﺵ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﻳﺎﻓﺖ:

 

ﻧﻴﺴﺖ ﺧﺪﺍﻳﻰ ﻣﮕﺮ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪ، ﻣﺤﻤّﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺑﺮﭘﺎ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺣﺠّﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮ ﻛﻪ ﺣﻖّ ﻋﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﭘﺎﻙ ﻭ ﭘﺎﻛﻴﺰﻩ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻛﻪ ﺣﻘّﺶ ﺭﺍ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﻛﻨﺪ ﻣﻠﻌﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺯﻳﺎﻧﻜﺎﺭ. ﺑﻪ ﻋﺰّﺗﻢ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﻫﺮ ﺁﻥ ﻛﺲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﺮﺩ ﺑﻪ ﻓﺮﺩﻭﺳﺶ ﺩﺭﺁﻭﺭﻡ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻛﻨﺪ، ﻭ ﺑﻪ ﻋﺰّﺗﻢ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﻫﺮ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﺳﺮ ﺑﺮﺗﺎﺑﺪ ﺑﻪ ﺩﻭﺯخ ﻛﺸﻢ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﺮﺩ.

 

ترجمه کشف الیقین فی فضایل امیرالمومنین علیه السلام/ص 48

علامه حلی


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: احادیث و روایات معصومین


تاريخ : یکشنبه ٢٢ آذر ۱۳٩٤ | ٦:٠٧ ‎ب.ظ | نویسنده : فاطمه | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.