ﺑﻴﻬﻘﯽ ﺩﺭ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺍﻟﻨﺒﻮﺓ ﺍﺯ ﻋﺮﻭﻩ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ: ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪ ﺻﻠّﯽ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺍﺯ ﺗﺒﻮﮎ ﻣﺮﺍﺟﻌﺖ ﻣﯽ‌ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑه ﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﯽ‌ﺩﺍﺩ، ﮔﺮﻭﻫﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻧﻪ‌ﻫﺎﯼ ﺑﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮﻧﺪ، ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻋﻘﺒﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ.

ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ (ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ) ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺧﺎﺋﻨﺎﻧﻪ ﻣﻄﻠﻊ ﺷﺪ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ:«ﻫﺮ ﮐﺲ ﻣﻴﻞ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ؛ ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﺍﻩ ﻭﺳﻴﻊ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺑﻪ ﺁﺳﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﯽ‌ﮔﺬﺭﺩ.»

ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺳﻮﻝ (ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ) ﻫﻢ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻋﻘﺒﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ، ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﺘﻞ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﻬﻴﺎ ﺷﺪﻧﺪ، ﻭ ﺻﻮﺭﺕ‌ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺟﻠﻮ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.

ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺳﻮﻝ صلی الله علیه  آله و سلم ﺍﻣﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﺣﺬﻳﻔﺔ ﺑﻦ ﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻤﺎﺭ ﺑﻦ ﻳﺎﺳﺮ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺘﺶ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ ﺑﻪ ﻋﻤﺎﺭ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻣﻬﺎﺭ ﺷﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺣﺬﻳﻔﻪ ﻫﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺳﻮﻕ ﺩﻫﺪ،

 ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ‌ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﺩﻭﻳﺪﻥ ﺁﻥ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺳﻮﻝ صلی الله علیه و آله و سلم ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻗﺼﺪ ﺷﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﯽ ﮐﻨﻨﺪ.

 

ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ (ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ) ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﺑﻪ ﻏﻀﺐ ﺁﻣﺪ، ﻭ ﺑﻪ ﺣﺬﻳﻔﻪ ﺍﻣﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ، ﺣﺬﻳﻔﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺁﻥ‌ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻋﺼﺎﺋﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﮐﺐ‌ﻫﺎﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﻀﺮﻭﺏ ﮐﺮﺩ، ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺮﻋﻮﺏ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺬﻳﻔﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﻣﮑﺮﺷﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺏ ﻭ ﻋﺠﻠﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺧﻞ ﺷﺪﻧﺪ.

 ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺬﻳﻔﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺳﻮﻝ صلی الله علیه و آله و سلم ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ صلی الله علیه و آله و سلم ﻓﺮﻣﻮﺩ:«ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﺪ.»، ﻭ ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﻋﻘﺒﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻧﺪ، ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

 ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ صلی الله علیه و آله و سلم ﻓﺮﻣﻮﺩ:«ﺍﯼ ﺣﺬﻳﻔﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻴﺪ؟»

ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩ:«ﻣﺮﮐﺐ ﻓﻠﺎﻥ ﻭ ﻓﻠﺎﻥ (ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ ﻋﻤﺮ) ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ، ﻭ ﭼﻮﻥ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺁﻥ‌ﻫﺎ ﻫﻢ ﺻﻮﺭﺕ‌ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﺯ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺎﺟﺰ ﺷﺪﻡ.»

ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩ:«ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭼﻪ ﻗﺼﺪﯼ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﻋﻤﻠﯽ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ؟»

ﮔﻔﺘﻨﺪ: «ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ.»

ﮔﻔﺖ:«ﺍﻳﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﮑﯽ ﺷﺐ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﺑﺰﻳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.»

ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩﻧﺪ:«ﻳﺎ ﺭﺳﻮﻝ ﺍلله! ﺍﻣﺮ ﮐﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﮔﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﻨﺪ.»

ﻓﺮﻣﻮﺩ:«ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺘﻬﻢ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ‌ﮐﺸﺪ.»

ﺳﭙﺲ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ صلی الله علیه  آله و سلم ﺁﻥ‌ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ:«ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﮑﻨﻴﺪ.»

 

ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﯼ ﺍﻫﻞ ﺳﻨﺖ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ ﺍﻧﺪﻟﺴﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻮﺍﻧﻪ‌ﻫﺎﯼ ﻋﻠﻤﯽ ﺍﻫﻞ ﺳﻨﺖ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽ‌ﺭﻭﺩ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺁﻭﺭدﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﯼ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻤﺤﻠﯽ ﻣﯽ‌ﻧﻮﻳﺴﺪ:(ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ، ﻋﻤﺮ، ﻋﺜﻤﺎﻥ، ﻃﻠﺤﻪ، ﺳﻌﺪ ﺑﻦ ﺃﺑﯽ ﻭﻗﺎﺹ؛ ﻗﺼﺪ ﮐﺸﺘﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻧﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺗﺒﻮﮎ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ.)

 

 ﺍﻟﻤﺤﻠﯽ ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ ﺍﻧﺪﻟﺴﯽ ﺝ 11 ﺹ 224

 ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺑﻦ ﮐﺜﻴﺮ ﺝ 2 ﺹ 605 ﭼﺎﭖ ﺩﺍﺭ ﺍﺣﻴﺎﺉ ﺍﻟﺘﺮﺍﺙ ﺍﻟﻌﺮﺑﯽ ﺑﻴﺮﻭﺕ

ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺍﻟﺘﻮﺍﺭﻳﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺎﺷﻢ ﺧﺮﺍﺳﺎﻧﯽ ﺹ 63.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: داستان های حقیقی و پندآموز


تاريخ : دوشنبه ٢۳ آذر ۱۳٩٤ | ٧:۳٠ ‎ب.ظ | نویسنده : فاطمه | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.