علت بی خردی و تندی برخی از شیعیان و وقار برخی از دشمنان چیست؟

2-عبد اللَّه بن سنان گوید: به امام صادق علیه السّلام عرض کردم: من بعضى از اصحاب خود (شیعیان) را مى‏ بینم که بی خردى و تندى و سبکى عارضش شود. از این جهت به شدت اندوهگین می شوم و مخالفت خود (غیر شیعه) را نیکو روش مى‏ بینم.

فرمود: نیکو روش نگو، زیرا مقصود از روش طریقه (کیش و مذهب) است، بلکه بگو نیکو سیما، زیرا خداى عز و جل می فرماید: «سیماى آنها در رخسارشان از اثر سجده است- 29 سوره 48-»

عرض کردم: او را نیکو سیماء و داراى وقار می بینم و از آن جهت اندوهگین می شوم.

فرمود: از سبکى که در اصحابت و سیماء نیکى که در مخالفینت می بینى اندوهگین مباش، زیرا خداى تبارک و تعالى چون خواست آدم را بیافریند، آن دو طینت را آفرید، سپس آنها را دو نیمه کرد و به اصحاب یمین فرمود: به اذن من آفریده شوید، آنها مخلوقى گشتند مانند مورچگان که می شتافتند و به اهل شمال فرمودند: به اذن من آفریده شوید، آنها مخلوقى گشتند مانند مورچگان که به راه خود می رفتند (آهسته و کُند می رفتند) سپس براى آنها آتشى برافراشت و فرمود: به اذن من به آن در آئید، نخستین کسى که به آتش درآمد، محمد صلى اللَّه علیه و آله بود، سپس پیغمبران اولو العزم دیگر و اوصیاء و پیروانشان از پى او در آمدند.

آنگاه به اصحاب شمال فرمود: به اذن من به آن در آئید،

گفتند: پروردگارا! ما را آفریدى تا بسوزانى؟! و نافرمانى کردند، سپس به اصحاب یمین فرمود: به اذن من از آتش خارج شوید، بى ‏آنکه آتش به آنها جراحتى رساند و در آنها تأثیرى گذارد (خارج شدند).

چون أصحاب شمال آنها را دیدند، گفتند: پروردگارا! اصحاب خود را سالم می بینیم، از ما در گذر و امر فرما داخل شویم،

 فرمود: از شما در گذشتم، داخل شوید، چون نزدیک رفتند و افروختگى آتش به آنها رسید، برگشتند و گفتند: پروردگارا! ما بر سوختن صبر نداریم و نافرمانى کردند،

تا سه بار ایشان را امر به دخول فرمود، و در هر سه بار نافرمانى کردند و برگشتند و آنها (یعنى اصحاب یمین) را سه بار امر فرمود، هر سه بار فرمان بردند و به سلامت از آتش درآمدند.

سپس به همه آنها فرمود: به اذن من گل شوید و آدم را از آن گل آفرید، پس آنها که از این دسته باشند، از آن دسته نگردند و آنها که از آن دسته باشند، از اینها نشوند (یعنى عاقبت اصحاب یمین سعادتمند و بهشتى گردند و اصحاب شمال یا شقاوت و دوزخى شوند) و هر سبکى و بدخلقى که در اصحابت (شیعیان) می بینى از برخورد آنهاست با اصحاب شمال و هر سیماى نیک و وقارى که در مخالفینت مى ‏بینى، از برخورد آنهاست با اصحاب یمین (گویا مقصود از این برخورد همان چسبندگى و آمیختگى اجزاء گل اولیه آنهاست با یک دیگر).

توضیح‏

- بیشتر توجیهاتى که از قول مرحوم مجلسى در روایت 1447 ذکر شد، در این روایت جریان دارد.[1]

 

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم والعن اعدائهم

 

نام کتاب: أصول الکافی / ترجمه مصطفوى‏ ج‏3 ؛ ص17

نویسنده: کلینى، محمد بن یعقوب‏

مترجم: مصطفوى، سید جواد


[1] کلینى، محمد بن یعقوب، أصول الکافی / ترجمه مصطفوى - تهران، چاپ: اول، 1369 ش.

/ 0 نظر / 102 بازدید