گریه همیشگى امام سجّاد علیه السّلام در سوگ حسین علیه السّلام و شهیدان‏

اى شنونده مصائب حسین علیه السّلام! در مورد مصائب جانگداز آن حضرت و عزیزانش، در همان راهى که پیشوایان از حاملان قرآن پیمودند، حرکت کن، در مورد مولاى ما امام سجّاد علیه السّلام نقل شده که آن حضرت با آن همه حلم و تحمّل وصف‏ ناپذیر، بر این مصائب جگرسوز و فاجعه غمبار، بسیار مى‏ گریست، چنان که از امام صادق علیه السّلام نقل شده فرمود:

انّ زین العابدین علیه السّلام بکى على ابیه اربعین سنة، صائما نهاره، و قائما لیله‏

...، همانا امام سجّاد علیه السّلام براى مصائب پدرش، چهل سال گریه کرد که روزهایش را روزه گرفت و شب هایش را با عبادت به سر مى ‏آورد.[1] هر گاه وقت افطار مى‏ شد، خدمتکار خانه آب و غذاى آن حضرت را مى ‏آورد و نزد او مى‏ نهاد و مى ‏گفت: «اى مولاى من بخور.» امام سجّاد علیه السّلام مى‏ فرمود:

قتل ابن رسول اللَّه جائعا، قتل ابن رسول اللَّه عطشانا

، پسر رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله و سلم گرسنه کشته شد، پسر رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله و سلم تشنه کشته شد.

این جمله‏ ها را پیوسته تکرار مى‏ کرد و مى ‏گریست تا اینکه غذایش از اشک هاى چشمش‏ تر مى‏ شد، و همچنین آب آشامیدنى آن حضرت با اشک چشمانش مخلوط مى‏ شد، و حال او این گونه بود تا به لقاء اللَّه پیوست‏.

سجده و گریه طولانى امام سجّاد علیه السّلام و راز گریه او

یکى از غلامان امام سجّاد علیه السّلام روایت کرد، روزى آن حضرت به سوى بیابان رفت، من به دنبال او رفتم تا اینکه دیدم آن حضرت پیشانى بر روى یک سنگ سخت نهاد و به سجده رفت، و من در کنار او ایستادم، صداى ناله و گریه‏ اش را مى‏ شنیدم، شمردم هزار بار در سجده این ذکر را خواند:

لا اله الّا اللَّه حقّا حقّا، لا اله الّا اللَّه تعبّدا و رقّا، لا اله الّا اللَّه‏

ایمانا و صدقا، حقا و تحقیقا معبودى جز خداى یکتا و بى‏ همتا نیست، آن معبود یکتا و بى‏ همتا را از روى ایمان و صدق عبادت و بندگى مى‏ کنم.

سپس سر از سجده برداشت، دیدم محاسن و صورتش غرق از آب اشک چشمش بود، عرض کردم: «اى مولاى من! آیا وقت آن نرسیده که حزن و اندوه تو به پایان برسد؟ و از گریه ‏ات کاسته شود؟»

امام سجّاد علیه السّلام فرمود: «واى بر تو، یعقوب بن اسحاق بن ابراهیم علیه السّلام یکى از پیامبران و پسر پیامبر بود، دوازده پسر داشت، خداوند یکى از آن پسرانش (یوسف) را از نظر او غایب کرد، از اندوه و غم فراق او، موى سرش سفید شد، کمرش خم گردید، و بر اثر گریه بسیار نابینا شد، با اینکه آن پسر در همین دنیا زنده بود، ولى من پیکرهاى پاره پاره پدر و هفده نفر از بستگانم را در قتلگاه افتاده دیدم، بنا بر این چگونه‏ اندوه من تمام شود و از گریه ‏ام کاسته گردد؟»[2]

لعنت بر قاتلانِ امام حسین علیه السلام

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم والعن اعدائهم

نویسنده: ابن طاووس، على بن موسى‏ ص226

مترجم: محمدى اشتهاردى، محمد


[1] ( 1). در مورد سال شهادت امام سجّاد( علیه السلام) مشهور آن است که آن حضرت در سال 95 ه. ق شهید شد، بنا بر این بعد از حادثه کربلا حدود 35 سال زندگى کرده است، تعبیر چهل سال در روایت فوق، احتمالا شامل پنج سال قبل از واقعه کربلا نیز بشود، چرا که قبل از این حادثه، پیامبران، و پیامبر اسلام( صلی الله علیه و آله و سلم) و امیر مؤمنان على( علیه السلام) و ... براى مصائب امام حسین( علیه السلام) مى‏ گریستند.( مترجم).

[2] ابن طاووس، على بن موسى، غم نامه کربلا / ترجمه اللهوف على قتلى الطفوف - تهران، چاپ: اول، 1377ش.

/ 0 نظر / 13 بازدید