لعنت نمودن حق تبارك و تعالى و انبياء عظام در حق قاتلين حسين‏ بن على عليهما السّلام‏


حديث اوّل ترجمه:

(1) پدرم رحمة اللَّه عليه از سعد بن عبد اللَّه، از محمّد بن عيسى بن عبيد يقطينى‏ از محمّد بن سنان از ابى سعيد قماط از ابن ابى يعفور از حضرت ابى عبد اللَّه عليه السّلام نقل نمود كه آن جناب فرمودند:

روزى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم در منزل حضرت فاطمه سلام اللَّه عليها تشريف داشته در حالى كه حضرت امام حسين عليه السّلام در دامن آن جناب بودند، حضرت گريسته و به سجده رفته سپس فرمودند:

اى فاطمه، اى دختر محمّد! در اين ساعت و در همين مكان خداوند علىّ اعلى‏ (مقصود ، رسول حق تبارك و تعالى است يعنى جبرئيل عليه السّلام.)در بهترين صورت و زيباترين شكل خود را به من نشان داد و گفت:

اى محمّد آيا حسين را دوست دارى؟

گفتم: بلى، نور ديده و گل خوشبو و ميوه دل و پرده ما بين ديده‏ گان من است.

در حالى كه دست بر سر حسين عليه السّلام نهاده بود ( مراد از قرار دادن حق تعالى دست بر سر آن حضرت ، افاضه رحمت مى ‏باشد) به من فرمود:

اى محمّد: بركت حاصل مى ‏شود از مولودى كه بر او بركات و رحمت و رضوان من مى‏ باشد و لعنت و غضب و عذاب و ذلّت و عقوبت من بر كسى كه او را كشته و نصب عداوتش نموده و با او دشمنى كرده و با وى به حرب برخاسته است.

بطور حتم و قطع او سرور شهداء است از اوّلين و آخرين در دنيا و آخرت ....

حديث دوّم ترجمه:

(1) ابو الحسين محمّد بن عبد اللَّه بن علىّ الناقد مى ‏گويد:

ابو هرون عيسى، از ابى الاشهب جعفر بن حيّان از خالد ربعى نقل نمود و گفت:

كسى كه از كعب شنيده بود گفت: اوّلين كسى كه قاتل حضرت حسين بن على عليهما السّلام را لعن نمود حضرت ابراهيم خليل الرحمن بود، آن جناب قاتل حضرت سيّد الشهداء را لعن نمود و به فرزندانشان نيز امر فرمودند كه چنين نمايند و از آنها عهد و پيمان گرفت بر آن و سپس حضرت موسى بن عمران قاتل آن جناب را لعن كرد و امّتش را به آن مأمور ساخت پس از ايشان حضرت داود قاتل آن حضرت را لعن كرده و به بنى اسرائيل امر نمود كه ايشان نيز لعن كنند و سپس حضرت عيسى به آن مبادرت نمود و بيشترين گفتار آن حضرت اين بود كه اى بنى اسرائيل قاتل حسين بن على عليهما السّلام را لعنت كنيد و اگر زمان آن حضرت را درك نموديد مبادا او را تنها گذارده و در ركابش حاضر نشويد زيرا كسى كه با آن جناب شهيد شود همچون شهيد با انبياء است، او روى آورنده است نه‏

پشت‏ كننده، گويا به جايگاه او نظر كرده و آن را مى‏ بينم، و نيست پيغمبرى مگر آنكه كربلاء را زيارت كرده و بر آن ايستاده و گفته است:

تو جايگاهى پرخير بوده، در تو ماه درخشنده و نور افشان دفن مى ‏گردد.

حديث سوّم ترجمه:

(1) حسين بن على زعفرانى در رى برايم نقل نمود وى گفت:

محمّد بن عمر نصيبى از هشام بن سعد حكايت كرد و گفت:

اساتيد و شيوخ ما به من خبر دادند فرشته ‏اى كه نزد رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم آمد و خبر شهادت حضرت حسين بن على عليهما السّلام را گزارش داد فرشته درياها بود و شرح آن اين است كه:

فرشته ‏اى از فرشته‏ هاى بهشت بر دريا نازل شد و بال‏ هايش را روى سطح آب گسترانيد سپس فريادى بلند زد و گفت:

اى اهل دريا لباس ‏هاى حزن و اندوه بپوشيد زيرا فرزند رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را سر بريده‏ اند سپس از تربت آن حضرت در بال هايش نهاد و به آسمان‏ ها پرواز كرد و فرشته ‏اى نبود در آسمان‏ها مگر آن را بوئيد و در وى اثر گذارد و كشنده‏ گان آن حضرت و تابعين آنها را لعنت نمود. 

لعنت بر قاتلین امام حسین علیه السلام

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم والعن اعدائهم

نام كتاب: كامل الزيارات / ترجمه ذهنى تهرانى‏ ص205

نويسنده: ابن قولويه، جعفر بن محمد

تاريخ وفات مؤلف: 368 ق‏

مترجم: ذهنى تهرانى، محمد جواد


/ 0 نظر / 57 بازدید