جریان اربعین‏ امام حسین علیه السلام‏ و داستانی دیگر...

سید بن طاوس می نویسد: هنگامى که زنان و فرزندان حسین (علیه السلام) از شام برگشتند و به عراق رسیدند به راهنما گفتند: ما را از طریق کربلا ببر.

وقتى به موضع قتلگاه رسیدند جابر بن عبد اللَّه انصارى را با گروهى از بنى هاشم و مردى از آل رسول اللَّه یافتند که براى زیارت امام حسین علیه السلام وارد شده بودند. همه در یک وقت وارد شدند و با یک دیگر شروع به گریه و حزن کردند و لطمه به صورت زدند.(قابل توجه اونایی که می گن لطمه زدن در عزای امام حسین علیه السلام حرامه، بهتره این روایات رو ببینند.) ماتمى به پا کردند که فوق العاده دلخراش و جگر سوز بود. زنان آن دیار نیز به ایشان پیوستند و عموما چند روزى عزادارى کردند.

ابو حباب کلبى می گوید: گچ کارها گفتند: ما پس از قتل امام حسین علیه السلام‏ شبانه بر سر قبر امام حسین (علیه السلام) (که در آن موقع بیابان بود) می رفتیم، می شنیدیم که جن براى آن حضرت نوحه‏ سرائى می کردند و می گفتند:

مسح الرسول جبینه فله بریق فی الخدود ابواه من علیا قریش و جده خیر الجدود.

 یعنى پیغمبر خدا (صلی الله علیه و آله) دست مهربانى به پیشانى حسین (سلام الله علیه) می کشید و گونه ‏هاى صورت حسین (علیه السلام) درخشنده بود. پدر و مادر حسین (علیه السلام) از بزرگواران قبیله قریش بودند و جد بزرگوارش بهترین جد بود.[1]

 

نام کتاب: زندگانى حضرت امام حسین علیه السلام( ترجمه جلد 45 بحار الأنوار)  ؛ ص194

نویسنده: مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى‏

تاریخ وفات مؤلف: 1110 ق‏

مترجم: نجفى، محمد جواد

 

داستانى از مجلس سوگوارى امام حسین‏ علیه السّلام‏

[263] سفیان بن مصعب عبدى مى ‏گوید: خدمت امام صادق علیه السّلام رسیدم. حضرت‏ علیه السلام فرمود: به امّ فروه بگویید بیاید و بشنود که با جدش چه کردند!

سفیان مى ‏گوید: امّ فروه آمد و در پس پرده بنشست. سپس امام صادق علیه السّلام به من فرمود: براى ما سوگ سروده ‏اى بخوان.

 او مى ‏گوید: گفتم: اى امّ فروه! اشک از دیده همى بباران.

 امّ فروه که این بیت را شنید شیون کرد و زنان نیز شیون سر دادند.

امام صادق علیه السّلام فرمود: در خانه، اهل مدینه بر در خانه گرد آمده بودند. امام صادق علیه السّلام شخصى را نزد آنان فرستاد و او به مردم گفت: کودکى از ما غش کرده و مردم بدین سبب مى ‏نالند.[2](برای حفظ از شرّ دشمنان شیعه چنین می کردند.)

توضیح اینجانب: این داستان را برای این در اینجا آوردم که کسانی که می گویند برای عزای امام حسین علیه السلام نباید صدای شیون و ناله ی بانوان شنیده شود بدانند که از امام صادق علیه السلام بالاتر نیستند. ببینید و بدانید که امام صادق علیه السلام برای عزای جد مظلومش امام حسین علیه السلام از این کار ممانعت ننمود.

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم والعن اعدائهم

نام کتاب: بهشت کافى / ترجمه روضه کافى‏

نویسنده: کلینى، محمد بن یعقوب‏   ؛ ص259

مترجم: آژیر، حمید رضا

جامع الاحادیث


[1] مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى، زندگانى حضرت امام حسین علیه السلام ( ترجمه جلد 45 بحار الأنوار) - تهران، چاپ: سوم، 1364 ش.

[2] کلینى، محمد بن یعقوب، بهشت کافى / ترجمه روضه کافى - قم، چاپ: اول، 1381ش.

/ 0 نظر / 68 بازدید