(آنچه در ذکر احوال شیعه به هنگام خروج قائم علیه السّلام و قبل و بعد از آن آمده

1- ابراهیم بن عبد الحمید گوید: کسى که خود از امام صادق علیه السّلام شنیده براى من بازگو کرد که آن حضرت مى ‏فرمود: «هنگامى که قائم علیه السّلام خروج کند کسى که خود را از اهل این امر مى ‏پنداشته از این امر خارج خواهد شد و (به عکس) افرادى چون خورشید پرستان و ماه پرستان داخل در آن مى‏ گردند. (یا اینکه کسى که خود را اهل این امر مى ‏دانسته از آن خارج و دیگرى که وى همانند پرستندگان آفتاب و ماه به نظر مى‏ آمده در این امر داخل خواهد شد».

2- حریز از امام صادق علیه السّلام و آن حضرت از پدرش از علىّ بن الحسین علیهم السّلام روایت فرموده که آن حضرت فرمود: «چون قائم علیه السلام قیام کند خداوند از هر مؤمنى بیمارى نقص و آفت را دور ساخته و نیرویش را بدو باز خواهد گردانید».

3- حبّه عرنىّ گوید: امیر المؤمنین علیه السّلام فرمود: «گوئى هم اکنون به شیعیانمان در مسجد کوفه مى ‏نگرم که خیمه ‏ها زده ‏اند و قرآن را بدان گونه که نازل شده است به مردم مى ‏آموزند، بدانید که قائم ما چون قیام کند آن مسجد را خواهد شکست و قبله آن را راست خواهد کرد».

ظاهرا در متن سقط دارد و به نظر مى‏ رسد عبارت چنین بوده:

«اذا قام أقام کسره و سوّى قبلته»

(یعنى چون آن حضرت قیام کند خرابى آن را بازسازى و قبله آن را استوار خواهد ساخت».

4- علىّ بن عقبة بن خالد از امام صادق علیه السّلام روایت کرده که آن حضرت فرمود:

«گوئى شیعیان علىّ  علیه السلام را مى‏ بینم که مثانى (قرآن) در دست ایشان است و مردم را [از نو] تعلیم مى‏ دهند» (و ظاهر «المثانی» تصحیف «المثال» است).

5- أصبغ بن نباته گوید: شنیدم علىّ علیه السّلام مى‏ فرمود: «گوئى به عجم مى‏ نگرم که خیمه ‏هایشان در مسجد کوفه است و به مردم قرآن را همان گونه که نازل شده است‏ مى ‏آموزند،

عرض کردم: اى امیر مؤمنان مگر (اکنون قرآن) همان گونه که نازل شده نیست؟

فرمود: نه، هفتاد تن از قریش با نام خودشان و نام هاى پدرانشان از آن محو شده است، و ابو لهب نیز جا گذاشته نشده مگر به منظور سرزنش رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله زیرا او عموى آن حضرت است»[1].

6- جعفر بن یحیى از پدرش، از ابى [عبد اللَّه‏] جعفر [بن محمّد] علیهما السّلام چنین روایت کرده که آن حضرت فرمود: «چگونه خواهید بود هنگامى که یاران قائم علیه السّلام خیمه‏ ها در مسجد کوفان زده باشند، سپس فرمانى تازه بر ایشان بیرون آورده شود، امرى نوین که بر عرب سخت گران است».

7- ابو الصّباح کنانى گوید: «نزد امام صادق علیه السّلام بودم، پیرمردى بر آن حضرت وارد شد و گفت فرزندم مرا نافرمانى کرده و [برادرانم‏] به من ستم نموده ‏اند پس امام صادق علیه السّلام فرمود: مگر نمى‏ دانى که حقّ را دولتى است و باطل را دولتى که هر یک از آن دو در دولت رقیبش (آن دیگرى) ذلیل است [پس هر که آسایش دولت باطل به او رسد در دوران دولت حقّ از او قصاص مى‏ شود]».

8- محمّد بن جعفر بن محمّد علیهما السّلام از پدر خود (امام صادق علیه السّلام) روایت کرده که فرمود: «هنگامى که قائم علیه السلام قیام کند در کشورهاى روى زمین کسانى را بر مى‏ انگیزد، در هر سرزمین یک نفر را، و به او مى‏ گوید: فرمان تو در کف دست تو است، هر گاه کارى براى تو پیش آمد که آن را نفهمیدى و ندانستى چگونه در آن حکم کنى، به کف خود بنگر و به آنچه در آن (مکتوب) است عمل کن، فرمود: و سپاهى به قسطنطنیّه گسیل مى‏ دارد و چون آنان به کنار خلیج برسند بر قدم هاى خویش چیزى نویسند و بر روى آب روان شوند پس چون رومیان ایشان را بنگرند که بر آب راه مى‏ روند گویند: اینان که اصحاب اویند این چنین بر آب گام بر مى‏ دارند پس او خود چگونه خواهد بود؟ در این هنگام دروازه‏ هاى شهر را براى آنان مى‏ گشایند و آنان داخل آن شهر مى ‏شوند، و در آنجا آنچه بخواهند دستور مى ‏دهند».

9- أبان بن تغلب گوید: شنیدم امام صادق علیه السّلام مى ‏فرمود: «جهان از میان نمى‏ رود تا آنگاه که آواز دهنده ‏اى از آسمان آواز برآورد: «اى اهل حقّ گرد هم آئید» پس همگى در یک قطعه زمین فراهم آیند، باز مرتبه ‏اى دیگر آواز دهد: «اى اهل باطل گرد هم آئید» پس آنان نیز بر قطعه زمینى جمع شوند،

عرض کردم: آیا اینان مى‏ توانند به میان آنان در آیند؟

فرمود: نه به خدا قسم، و این همان فرمایش خداى عزّ و جلّ است که:

«خداوند هرگز مؤمنان را بر آنچه شما هستید وانگذارد تا آنگاه که ناپاک را از پاک جدا سازد».

10- ابو بصیر گوید: امام صادق علیه السّلام فرمود: «هر یک از شما باید براى خروج قائم آماده کند هر چند یک تیر، که خداى تعالى هر گاه از نیّت او آن را بداند امیدوارم که در عمر او تأخیر اندازد تا آنکه قائم علیه السلام را درک کند [و از یاران و یاوران او باشد]».[2]

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم والعن اعدائهم

 

نام کتاب: الغیبة للنعمانی / ترجمه غفارى‏ ص440

نویسنده: ابن أبی زینب، محمد بن ابراهیم‏

مترجم: غفارى، محمد جواد


[1] ( 1) والد معظّم در توضیح حدیث فوق فرموده‏ اند: عبارت« از قرآن هفتاد نفر محو شده ‏اند- تا آخر» ظاهرش تحریف قرآن را مى‏ رساند لکن این سخن خلاف چیزى است که اعلام شیعه امامیّه بدان معتقدند، و سند روایت نیز مشتمل بر حارث بن حصیره و صباح بن قیس المزنى است که راوى نخست مجهول الحال است و دومى زیدى مذهب بوده و نزد ابن غضائرى نیز ضعیف است. بدین ترتیب خبر خالى از اعتبار و غیر قابل استناد است.

[2] ابن أبی زینب، محمد بن ابراهیم، الغیبة للنعمانی / ترجمه غفارى - تهران، چاپ: دوم، 1418ق / 1376ش.

/ 0 نظر / 49 بازدید