نجواهاى خداى عزیز و جلیل با موسى بن عمران علیه السّلام‏- بخش دوم

11- اى موسى! آنگاه که درخواست ‏کننده‏ اى به نزد تو آمد، با پاسخى نیکو یا بخششى اندک، او را گرامى بدار که شاید او نه از آدمیان است و نه از جنّیان، بلکه فرشته خداى رحمتگر است که تو را مى‏ آزماید که با آنچه تو را بخشیده ‏ام چه مى‏ کنى؟

و در آنچه به تو سپرده ‏ام چگونه احسان مى‏ کنى؟ پس زارى کنان در برابرم سر فرود آور و با بلند خواندن تورات، ناله کنان فریاد برآور و آگاه باش که بى‏ گمان من تو را همچون مولایى که بنده‏ اش را فراخواند، فراخوانم تا به جایگاه‏ هایى بلند دست یابى و این از فضل و بزرگى من بر تو و بر نیاکان پیشین توست.

12- اى موسى! هیچ گاه مرا از یاد مبر و به فراوانى دارایى، شادمان مباش؛ زیرا از یاد بردن من، سنگدلى آورد و از فراوانى دارایى فراوانى گناهان به بار آید. زمین فرمانبردار و آسمان فرمانبردار و دریاها فرمانبردارند؛ پس هر که مرا فرمان نبرد نگون بخت گردد، و من بخشایشگر مهربانم؛ بخشایشگر تمام روزگاران؛ از پس آسایش، سختى آورم و از پس سختى، آسایش و فرمانروایان را از پس فرمانروایان آورم و فرمانروایى من پیوسته و پابرجاست و زوال نیابد، و چیزى در زمین و آسمان از من نهان نماند و آنچه که آغازش از من بوده است چگونه از من نهان ماند، و چگونه بر آنچه در نزد من است همت نمى‏ گمارى در حالى که همه چیز، ناگزیر، به من بازگردد.

13- اى موسى! مرا دژ و پناهگاه خویش قرار ده و گنجینه نیکى‏ هایت را در نزد من بنه و از من بیمناک باش و از دیگرى بیم ندار که بازگشت تو به سوى من است.

14- اى موسى! در پوزش و توبه خویش شتاب کن و گناه را به تأخیر انداز، در نماز در پیشگاه من به آهستگى تأمل نما و به دیگرى امید مدار، مرا سپر سختى ‏ها قرار ده و در کارهاى رنج آور پناهگاه خویش ساز.

15- اى موسى! در نیکى با نیکوکاران رقابت نما؛ چرا که «خیر» همانند نام خویش نیکوست، و بدى را براى فریفتگان واگذار.

16- اى موسى! دلت را در پس دلت بنه تا سالم بمانى و شب و روز مرا فراوان یاد کن تا بهره ببرى و از خطاها و گناهان پیروى منما که پشیمان شوى؛ چرا که قرارگاه گناهان دوزخ باشد.

17- اى موسى! با ترک ‏کنندگان گناهان، پسندیده سخن گوى و همنشین آنان باش و آنان را برادران روزگار غیبت خویش برگیر و همراه آنان تلاش نما تا همراه تو تلاش کنند.

18- اى موسى! هر چه براى من قصد شود اندکش بسیار است و هر چه براى دیگرى قصد شود بسیارش اندک است، و به راستى که نیکوترین روزهایت در پیش روى تو باشد، پس بنگر که آن روز، کدام روز است و پاسخ را برایش آماده دار؛ زیرا تو بازداشت شده و بازپرسیده شوى، و از روزگار و مردمانش اندرز برگیر؛ زیرا روزگار، بلندش کوتاه است و کوتاهش بلند است، و هر چیزى ناپایدار است؛ پس آن گونه کردارى را انجام ده که گویى پاداش آن را مى‏ بینى تا ناگزیر به آخرت بیشتر چشم دوزى؛ زیرا هر چه از دنیا بازمانده همچون روزگارى باشد که از آن گذشته است، و هر عمل‏ کننده ‏اى باید با بینش و نمونه‏ یابى [از دیگران‏] عمل کند؛ پس اى فرزند عمران! خیرخواه خود باش که چه بسا فردا که روز بازپرسى است موفق و کامیاب شوى و آنجاست که تباه ‏سازان زیان بینند.

19- اى موسى! از دنیا دست برکش و از آن روى گردان؛ زیرا همانا دنیا از آن تو نیست و تو از آن دنیا نیستى. تو را با منزلگاه ستم پیشگان چه کار؟ مگر آنکه کسى کردار نیکى کند که به راستى براى او نیکو منزلگاهى است.

20- اى موسى! دنیا و مردمانش فتنه‏ انگیز یک دیگرند و هر یک هر چه دارند براى دیگرى بیارایند ولى براى مؤمن سراى دیگر آراسته باشد و او بدون سستى به آن بنگرد. همانا دلدادگى به آخرت، میان او و خوشى زندگى جدایى افکنده است، سپیده دمان او را همانند سوارکارى پیشى‏ گیرنده به سوى مقصد، راهى نموده است، روز را غمزده به شب رساند و شب را اندوهناک سپرى کند، پس خوشا به حال او [هان‏] که چون پرده به کنار رود چه شادمانى ‏اى ببیند.[1]

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم والعن اعدائهم

 

نام کتاب: تحف العقول / ترجمه حسن زاده‏ ؛ ص 901

نویسنده: ابن شعبه حرانى، حسن بن على‏

مترجم: حسن زاده، صادق‏


[1] ابن شعبه حرانى، حسن بن على، تحف العقول / ترجمه حسن زاده - قم، چاپ: اول، 1382ش.

/ 0 نظر / 13 بازدید